Viyana’daki son gecemiz. Belvedere Sarayı’nın önündeki kocaman havuza bakarken kameraya dönüp özellikle söylüyorum: Son günümüz değil, son gecemiz; yarın yola çıkacağız. Bir şehre veda yaklaşınca insanın bakışı değişiyor. Biraz daha yürümek, biraz daha etrafa bakmak, güzel bulduğu bir köşede birkaç dakika daha oyalanmak istiyor.
Oysa bu bölümün hafızamızda kalan diğer sahnesi çok daha hareketli: Ferhat Döner’in önünde uzayan kuyruk! Viyana gezimizin dördüncü bölümünde sofraya, sokak sohbetlerine, raylar üzerindeki yolculuğa ve saray bahçelerine uğruyoruz. Bir tarafta bir saatlik döner bekleyişi, diğer tarafta akşamüstünü geçirmek istediğimiz Belvedere var. Şehrin iki ayrı yüzü aynı gezi defterinde buluşuyor.
Ferhat Döner: Sıraya girince başlayan hikâye
Ferhat Döner’e vardığımızda bizi önce kalabalık karşılıyor. Döner için sıraya girmek başlı başına anlatılacak bir olaya dönüşmüş durumda. Kameraya da aynı şaşkınlık yansıyor: Burada gerçekten döner kuyruğu bekliyoruz. Başlığa kadar taşınan o bir saat, Viyana hatıralarının arasına böyle yerleşiyor.
Üstelik bu, kapısından yalnızca bir kez geçtiğimiz bir yer değil. Ertesi uğrayışımızda bir önceki gün de geldiğimizi anlatıyorum; içerisi yine dolu, sıra yine var. Hatta bu kez daha da kalabalık. Fatoş da orada. Bir gün önce tanıştığımız insanlar derken, bu kez de yeni sohbetler ekleniyor yolculuğa.
Sofrada döner kadar çorba da kameranın ilgisini çekiyor. Oğlum çorbayı biraz daha yakından göstermemi istiyor. Bir gezi videosunun en sevdiğim tarafı da bu küçük anlar: Menüye bakarken, yemeği gösterirken ya da masada konuşurken kendi aile hâlimiz de kayda giriyor. Şehir, yalnızca gezdiğimiz binalarla anlatılmıyor.
Yemek sonrasında iki Mardinli arkadaşla tanışıp sohbet ettiğimizi anlatıyoruz. Uzakta duyulan tanıdık bir dil, ortak bir memleket sözü, ayaküstü başlayan muhabbet… Dönerciden ayrılırken akılda kalanların arasına onlar da katılıyor. Ardından birkaç dakika daha yürüyüp metroyla kaldığımız yere dönme planımızı konuşuyoruz.
Rayların üzerinde Viyana
Bu bölümün ara duraklarından biri de Badner Bahn. Kamera bir an yemek masasından çıkıp şehrin raylarına dönüyor. Araca binişimiz, çekimi nasıl yapacağımıza dair kısa konuşmalarımız ve yolculuk görüntüleri, gezinin gündelik ritmini tamamlıyor.
Bir yeri tanımak için bazen ulaşımın kendisine de zaman ayırmak gerekiyor. Duraktan araca geçerken, camdan dışarı bakarken ya da elimizde kamerayla görüntüyü ayarlamaya çalışırken şehrin içinde olduğumuzu daha çok hissediyoruz. Videoda bu küçük geçişlerin de yerini korumasını seviyorum; yolculuğun hatırası biraz da aralarda saklı.
Belvedere’de son akşamüstü
Belvedere’ye akşamüstü uğruyoruz. Sarayın önündeki büyük havuz, yapıya biraz uzaktan bakmak için güzel bir alan açıyor. Kamerayı yeniden çevirmek, cepheyi bir kez daha göstermek istiyorum. Viyana’daki son gecemiz olduğunu da burada dile getiriyorum. Ertesi gün yola çıkacak olmanın düşüncesi, bu yürüyüşün üzerine usulca yerleşiyor.
Bu ziyarette anlatının merkezinde sarayın dışı ve bahçeleri var. Yapının karşısında durduktan sonra çevresini dolaşıyor, farklı taraflarına geçiyoruz. Videoda birini ön bahçe, diğerini arka bahçe diye tarif ediyorum. Havuzlu taraftan sonra karşıya doğru uzanan geniş bahçe açıldığında, mekânın büyüklüğü daha iyi anlaşılıyor.
Uzaktan tek bir cepheye bakmakla bahçenin içine girip yürümek aynı şey değil. Karşıdaki yapıya kadar uzanan mesafeyi görünce bunu özellikle anlatma ihtiyacı duyuyorum. Belvedere’nin güzel kadrajı, sarayın kendisiyle çevresindeki bu açıklığın bir araya gelmesinden doğuyor. Çekim açısından burayı ne kadar beğendiğim de sözlerime yansıyor.
Aslan ayakları, kanatlar ve küçük meraklar
Bahçedeki heykellerin önünde yürüyüşümüz kısa bir incelemeye dönüşüyor. Ayaklarına bakıp aslanı, sonra kanatlarını fark ediyoruz. Bölüm başlıklarında sfenksler olarak geçen bu figürler, sarayın genel manzarasından gözümüzü ayırıp ayrıntılara yöneltiyor.
Gezilerde her şeyi önceden bilmek gerekmiyor. Bazen bir heykelin önünde durup birlikte bakmak, neye benzediğini konuşmak da hatıranın kendisi oluyor. Belvedere’den aklımızda kalan yalnızca geniş bir saray görüntüsü değil; havuzun çevresi, uzayan bahçe ve bu küçük merak molaları.
Viyana’dan aklımızda kalan
Bu bölümün sonunda Viyana’yı hatırlatan iki sahne yan yana duruyor: Ferhat Döner’in önündeki sıra ve Belvedere’nin bahçesindeki yürüyüş. Birinde kalabalığa karışıp yeni insanlarla konuşuyoruz; diğerinde yapıya, havuza ve heykellere bakarak vakit geçiriyoruz.
Dönüp geziyi düşündüğümde, ailece paylaştığımız o kısa konuşmalar da en az duraklar kadar kıymetli geliyor. Çorbayı yakınlaştırmamı isteyen oğlum, sıradaki Fatoş, Mardinli arkadaşlarla sohbetimiz ve son geceyi anlatırken bir kez daha saraya çevirdiğim kamera… Bizim Viyana hikâyemiz biraz da bu ayrıntılardan oluşuyor.
Bu yürüyüşe videoda eşlik edin
Ferhat Döner kuyruğunu, sofradaki aile sohbetlerimizi, Badner Bahn yolculuğunu ve Belvedere’nin iki tarafındaki bahçeleri aşağıdaki videoda izleyebilirsiniz.
Videoda öne çıkan anlar: 01:41 — Mardinli arkadaşlarla sohbet · 02:21 — Badner Bahn · 04:00 — Belvedere’de son akşamüstü · 05:57 — Heykeller ve geniş bahçe.
Yazı, EnGinizce kanalındaki Viyana gezisi videosunda anlatılan deneyimlerden hazırlanmıştır. Kapak, aynı videonun YouTube görselinden uyarlanmış bir kolaj tasarımıdır. Görseller: EnGinizce.
Bir saatlik Ferhat Döner kuyruğunu ve Belvedere’deki son geceyi aynı bölümde buluşturmanız Viyana’ya veda duygusunu çok güzel yansıtmış. Döner için bekleme süresine değip değmediğine dair kısa bir değerlendirme ve yaklaşık fiyat da eklerseniz okuyanlar için karar vermesi kolaylaşır.